Pop-art Museum

Yaz bitiyordu bitmesine ama çiçekler bunu herkesten daha önce anlamıştı. Yaprakların arasında dolaşan böceklerin telaşı da değişmişti. Çimenlerin rengi de yavaşça değişirken tüm bitkiler sustu, ağaçlar rüzgarla konuşmaya başladı. Dağılabilirsiniz.

Bob Marley demişti ki; ''Bazı insanlar yağmuru hisseder. Bazıları ise sadece ıslanır.''

Bob'um neredesin? Bu sıcaklarda çok iyi gelirdi. Esasında son derece doğru bir şey, birinin yağmur dediğinde başka biri sadece kötü hava diyebiliyor. Akademik bulgu detaylarına giresim yok. Kısa ve öz! 

Bizler Hollanda'lı kavramsal sanat pratiğinin sıra dışı isimlerinden Helmut Smits'in 2008 tarihli ''Dead Pixel in Google Earth'' çalışmasını gören gençlerdik. Absürtlük ile dahiyane fikrinin vücut bulmuş halinin kesiştiği o kör nokta. Günler çok ilerlemiş, farkında olmadan.

Sorsan aklındaki tüm kabusların iç içe birbirlerine bakıyordur. Utangaç bir kirpik, kendini göz kapakların içine düşürerek yolunu ezberlemeye kalkar. Fakat bilinmez ki o kapakların altı çizgilidir, engebedir. İçimizde yaşadığımız tuhaf örgülerin kabusluğuna dönüşmesinde bizi önleyen oto kontrol kadar ilim ve bilimsel bir dizi mizanpaj diyebiliriz. 

''Konu benim için önemsizdir; görmek istediğim, konunun bana bıraktığı etkidir.'' demiş Claude Monet.

Doğru ya doğru şimdi. Neye bakmanın önemli olmadığı daha çok sana ne hissettirdiği modernizmde görüntüsünden çok insanın aklına bıraktığı izi toplamayı daha değerli buluyorum.

İlla yazdıracaksınız bana kısa şeyler.

''Hayal gücümü de alıp aranızdan ayrılıyorum. Odanın ortasında durup hala hayal kurabiliyorum ben mesela. Kendimi kurduğum hayalin ortasına atabiliyorum. O yüzden şimdi arenadan sesleniyorum sizlere.''

demiş biri.